No Clear Mind - Makena (2016) EN

Greek Week!.Delicate shoegaze, funeral pop, bedroom music - there’s many ways to describe a great London based band - Piano Magic. And, what I’ve just discovered, Greek No Clear Mind. It was really fortunate because the quintet has just released their new album - “Makena”. The title is sort of mystery to me as it cam mean either hydroxyprogesterone - manmade female hormone used to help women in pregnancy or an ocean district with beautiful beaches. Which makena is a better match?

The biggest difference between Piano Magic and NCM is the vocal - less whispery-mysterious kind, more self-confident that might be even accurate for, e.g. prog rock if it was tiny bit louder. The atmosphere is the same - tension under the skin, a river of sadness (“No man is an island but this is how I feel/season after season/year after year” (“No Man is an Island”) and this weird consolation in despair (“Feels like sinking in serenity/drifting where your heart will have me drift/I open up my arms to taste/your warm sweet and quiet embrace” (“Saint John”)).

For every fan of ambient pop with more guitars than keys but with tons of atmosphere - “Makena”.

The album is available for 6 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

No Clear Mind - Makena (2016) PL

Tydzień grecki! Delikatny shoegaze, pogrzebowy pop, muzyka sypialniana - to najlepsze określenia twórczości genialnego londyńskiego zespołu Piano Magic. A także, co odkryłem niedawno, greckiego No Clear Mind. Znakomicie się składa bo kwintet właśnie wydał swój najnowszy krążek - “Makena”. Tytuł to pewna zagadka bo makena to z jednej strony inna nazwa hydroksyprogesteronu, sztucznego hormonu służącego do podtrzymywania ciąży, z drugiej, ośrodek nad oceanem z pięknymi plażami. Która makena bardziej pasuje?

 Największa różnica między NCM a Piano Magic to chyba wokal - mniej szeptania a więcej pewnego siebie głosu, który poradziłby sobie chociażby w rocku progresywnym, gdyby zdecydował się śpiewać głośniej. Atmosfera ta sama - napięcie pod skórą, rzeka smutku (“żaden człowiek nie jest samotną wyspą/ale tak właśnie się czuję/kwartał po kwartale/rok po roku” (“No Man Is An Island”)) i to dziwne pocieszeni w beznadziei (“czuję się jakbym tonął w spokoju/unosząc się tam, gdzie chce tego twoje serce/otwieram ramiona by spróbować/twojego ciepłego, słodkiego i cichego uścisku” (“Saint John”)). 

 Dla wszystkich fanów ambient popu, gdzie więcej jest gitar niż klawiszy ale klimatu co niemiara - “Makena”.

Krążek dostępny jest za 27 zł (6 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Lisa Marie Kruchak - Miles of Prairie (2014) EN

Who of us would think that Toronto, the city in Canada, could be an annoying moloch? That anything in Canada could? But it does. "Toronto has a way of wearing people down. With the constant noise, hustle and hurry there leaves little room for quiet reflection", the antidote for this is the first LP by Canadian artist Lisa Marie Kruchak - "Miles of Prairie".

You can hear here horses galloping through the prairie, groves that are being passed by and the pace of blood. The escape into the dark, like the dark sky above the fire, folk, escape from loneliness, loss and betrayal. Or maybe "escape" is not the word to use here? It does sound more like this night ride through the prairie and contemplation over those feelings. There's no escape from them but perhaps you can wrap your mind around them? The atmosphere of the album is done by the guitar with veeery heavy strings, the sound of which makes you almost feel how resistant they are under the fingers. It is balanced by surprisingly catchy melodies ("Without Losin") and choirs ("Sometimes") and deepen by distortions ("Lonely Heart"). Kruchak, as the Polish-like surname as well as her pictures suggest, is the black raven within the snowy landscape looking at the frozen feelings with eyes full of black wisdom.

"Miles of Prairie" was recorded in Slaughterhouse 754,  it costs 10 CAD.

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Lisa Marie Kruchak - Miles of Prairie (2014) PL

Kto z nas przypuszczał, że Toronto, to miasto w Kanadzie, potrafi być nieznośnym miejskim molochem? Że cokolwiek w Kanadzie potrafi? A jednak. "Toronto potrafi na swój sposób znużyć człowieka. Ciągły hałas, krzątanina i pośpiech zostawiają mało miejsca dla cichej refleksji". Antidotum na to wszystko ma być pierwsza długogrająca płyta kanadyjskiej artystki Lisy Marie Kruchak - "Miles of Prairie".

Słychać tu konie biegnące przez tytułowe mile prerii, słychać mijane zagajniki i tętent krwi. Ucieczkę w kraj ciemnego jak niebo ponad ogniem folku, ucieczkę od samotności, utraty i zdrady. Chociaż czy ucieczka jest właściwym słowem? Bardziej brzmi to na nocną jazdę po prerii i kontemplację tych uczuć - nie da się od nich uwolnić ale może da się ja ogarnąć rozumem. Największą robotę robi na płycie gitara o bardzo ciężkich strunach, której dźwięk powoduje, że niemal czujemy opór, jaki stawia palcom. Równoważą ją zaskakująco skoczne melodie i okazjonalne chórki ("Sometimes") a pogłębiają różnego rodzaju zabrudzenia ("Lonely Heart"). Kruchak, tak jak sugeruje to polsko brzmiące nazwisko i jej zdjęcia, to czarny kruk w śnieżnym krajobrazie patrzący na mroźne uczucia i łyskający inteligentnymi, rozumiejącymi oczyma.

"Miles of Prairie" nagrano w Slaughterhouse 754, kosztuje 31,5 złotego (10 CAD).

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Rev Rev Rev - Des fleurs magiques bourdonnaient (2016) EN

The album published in February but I discovered it just now. Luckily before the New Year because “Des fleurs magiques bourdonnaient” by Rev Rev Rev is definitely going to compete with Minor Victories for the honour of my favourite shoegaze album of 2016. The Italian band based in Modena prefers in shoegaze the same thing as I do - not the dirty pust-punk from Jesus And Mary Chain, not the noisy pop from Lush but this dense, monumental wall of sound, under whose colours delicate, oneiric vocals crawl from. And it sounds like, obviously, My Bloody Valentine and it's no coincidence, I believe that RRR are the most faithful heirs of the shoegaze legends.

They seem to be proud of it as they write that their "sound is influenced by first-wave shoegaze, as well as psychedelic rock" and that the reinterpreted those elements into "loud, woozy, fuzz-driven" whole". It's truly great to listen to heavily influenced by MBV tracks like "Buzzing Flowers Ecstasy" and "Riples", dreampop melodies in "Nightwine" or my absolute favourite - "Blame" in which it's not the loud sounds but silence that smashes your ears so you stand up and look around what hit you so much.

The band's name sounds just like a car engine waiting impatiently for a ride and so does the whole alum, the engine combined with the buzzing magical flowers from the LP's name. After all, isn't what shoegaze is all about?

“Des fleurs magiques bourdonnaient” is available for 8 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Rev Rev Rev - Des fleurs magiques bourdonnaient (2016) PL

Płyta z lutego ale odkryta przeze mnie dopiero teraz. Na szczęście jeszcze przed Nowym Rokiem bo “Des fleurs magiques bourdonnaient” od Rev Rev Rev z całą pewnością powalczy z Minor Victories o tytuł mojej shoegaze’owej płyty roku. Włosi z Modeny stawiają na to, czego i ja w shoegaze’ie szukam - nie brudnego post-punka od Jesus And Mary Chain, nie zgrzytliwego popu od Lush tylko gęstej, monumentalnej ściany dźwięku, spod której intensywnych kolorów wypełza jakimś sposobem delikatny, oniryczny wokal. Wszystko to spod znaku, oczywiście, My Bloody Valentine i to żaden przypadek, moim zdaniem RRR to najwierniejsi spadkobiercy legendy gatunku.

Sami wydają się byc z tego dumni pisząc, że ich “dźwięk powstał pod wpływem pierwszej fali shoegaze’u praz psychodelicznego rocka”, które to elementy zreinterpretowali w “głośną, przyprawiającą o zawroty głowy i rozmazującą kontury” całość. Wspaniale słucha się czerpiących garściami z dorobku MBV “Buzzing Flowers Ecstasy” i “Ripples”, dreampopowych melodii w “Nightwine” i mojego osobistego faworyta - “Blame”, w którym to nie dźwięk, a jego nieobecność wgniata w fotel i sprawia, że rozglądasz się, co cię tak rozjechało.

“Rev” po angielsku znaczy tyle co zwiększać obroty silnika, nazwa zespołu brzmi zresztą jak wiele koni mechanicznych rwących się do ostrej jazdy. I cała płyta to właśnie moc samochodowego serca skrzyżowana z tytułowymi brzęczącymi magicznymi kwiatami. Czy więcej jest shoegaze?

“Des fleurs magiques bourdonnaient” jest do dostania za 36 złotych (8 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Vlimmer with the hands of Oceaneer - Meerheit (2016) EN

Making a soul stirring music is only possible with new, shiny and perfectly tuned up instruments. Wrong! So wrong! Vlimmer's back! And he's not alone, this time he has a help of Oceaneer (pianist Oneechan Nanashi)'s hands and her broken piano for which being out of tune is a natural state. And there's Vlimmer himself with his funeral, rustling voice that sounds as if Nietzsche read Poe's works and grabbed a rusty microphone. Can you imagine anything more climatic? Or even... melodic? Try listening to "Pianist" without humming.

Album's title is, if I can trust my linguistic intuition, a sort of word play as German Mehrheit means "the biggest part" while Meer is "sea". Does it mean that the biggest part of our reality and life feels as if it took place underwater? (Press release says that this music sounds like "music from the bottom of the ocean, played by a ghost in a sunken pirate ship" - agreed, although I'm not sure how many pirates were German speaking in the course of history). Or perhaps that the majority of our time is spent doing nothing, feeling nothing, not being touch by anything and the real life passes away somewhere over the waves? ("stillness" is the word used in the press release mentioned) Or maybe just that the majority of our planet is covered by seas? Perhaps not. And we won't know it, I can say  just by looking at Vlimmer's mask.

(the cover art by Samuel King)

"Meerheit" i available for pay-what-you-want on Bandcamp but it's strongly advisable to support the modern Goethe.

:bandcamp:

:facebook: (Vlimmer)

:facebook: (Oceaneer)