Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Fatal Nostalgia. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Fatal Nostalgia. Pokaż wszystkie posty

środa, 19 października 2016

Fatal Nostalgia - Hyacinthe (2016) EN


Isn't it an uber cliche? Look. First I am "With You" but then I behave like a narcissist ("Hyacinthe"), I become "Without You" and everything ends with a flying "Crow Spirit". I mean it would if the artist was honest and the nostalgia really was fatal. Because then there's "Moksha" at the end - a hindi term for liberation. A story is simple but still nobody believes it - even the worst things pass. At least in one way or another.

FN is post-rock with ambient influences from US. With some tolling keys and a little bit of louder parts. It's obvious - nostalgia is many different emotions that fight with each other. The artist describes themselves as dealing not only with nostalgia but also "nature, youth, romanticism, lost innocence" - Young Werther would be pleased. Even though the lore can be seen as pretentious the music is still good. Melodic keys put on rather dreamy background with a lot of drums - post-rock in its top form.

"Hyacinthe" is available for free (but you'd better give them something, you never know when would you need brothers in nostalgia).



Fatal Nostalgia - Hyacinthe (2016) PL


Czy to nie jest super-typowa historia? Spójrzcie. Najpierw jestem z tobą ("With You") potem zachowuję się egoistycznie zapatrzony w siebie ("Hyacinthe") i zostaję sam ("Without You") i wszystko kończy się ulotnością ducha ("Crow Spirit"). To znaczy tak by było, gdyby zespół był prawdomówny i jego nostalgia naprawdę byłaby śmiertelna. Bo na samym końcu znajduje się "Moksha" - hinduski termin na wyzwolenie. Historia prosta, a mimo to nikt nigdy w to nie wierzy - nawet najgorsze mija w ten czy inny sposób.

FN to amerykański post-rock łączący elementy ambientu, podzwaniania klawiszami i mocniejszego depnięcia. Oczywiście, nostalgia to zmienne emocje, nacierające na siebie w każdej chwili. Artysta o sobie mówi, że poza różnie pojmowaną nostalgią, w swojej muzyce zajmuje się też "naturą, młodym romantyzmem i straconą niewinnością" - młody Werter byłby zachwycony. O ile lore wydawać się może pretensjonalny to sama muzyka się broni. Melodyjne klawisze nałożone na dreampopowe tło i dużo perkusji - post-rock w bardzo dobrym wydaniu.

"Hyacinthe" można mieć nawet za darmo (chociaż lepiej coś niecoś z siebie dać, nie wiadomo, kiedy ci się przydadzą bracia w nostalgii).