2l8 - The Answer (2016) EN

Theatrical rock, is it a musical genre? Guitar music filled with stage expression, exaggerations and poetry that is made to influence. This is how I think of Greek 2l8 which after a great “Η Κλωστή (The Thread)” and albums with music written for, obviously, theatre plays Antigone and Don Juan came back earlier this year with their best album up to now, “The Answer”. The way they describe the album, next to its post-apocalyptic cover, does already sound as if it was declaimed from stage: “Good news! Τhe world has finally ended! (...) It is time to celebrate. For we still have each other, we still have the passion (...) We are post human, we are calling to send this last message to YOU. The future depends on that tiny bundle of energy you hide inside. Join us. The war is far from over. And we need you. Signed: He&She”.

The idea of post humans who gave up their souls and started to evolve in some frightening, apocalyptic direction appears throughout the album. Those people are never fulfilled (“The wolf in me, is still hungry” - Post Human), they have no emotions (“Since that day I can only see / From the eternal perspective / I grow colder” - Learning to Breathe) and are very lonely (“The nameless grave that I dig for myself on bad days / It’s a handwritten list of the people I once knew, the people that left me” - Desire! Desire! Desire!). It all speaks very clearly, directly into your frightened soul. And it’s supported with fantastic melodies, surprisingly catchy music and delicate electronic filings. And first of all, with several different vocals, including something that sounds like gregorian chorales sung alongside guitar riffs.

Equally important is the fact that the album was crowdfunded and all the income will be given to help solving the refugee crisis in Greece, the most tangible trace of 2l8’s apocalypse coming and our western societies’ posthumanization.

“The Answer” is available for free but as written above, I recommend paying something as it is worth in every way.

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

2l8 - The Answer (2016) PL

Teatralny rock, istnieje taki gatunek? Gitarowe granie pełne scenicznej ekspresji, przejaskrawień i poezji, która chce wpływać. W taki sposób myślę o greckim 2l8, którzy po świetnym “Η Κλωστή (The Thread)” i muzyce do, oczywiście, spektakli Antygony i Don Juana, wrócili w tym roku z najlepszą swoją płytą - “The Answer”. Już sam opis płyty towarzyszący postapokaliptycznej okładce brzmi jak wygłaszany ze sceny: “Dobre wieści! Świat nareszcie się skończył! (…) To czas na świętowanie bo wciąż mamy siebie nawzajem i nasza pasję. (...) Jesteśmy postludźmi i wołamy właśnie do CIEBIE. Przyszłość zależy od tego małego pakunku energii, który ukrywasz w sobie. Przyłącz się do nas, wojna jeszcze się nie skończyła. Podpisano: ona i on”.

 Idea postludzi, którzy zrzekli się duszy i zaczęli ewoluować w jakimś strasznym, apokaliptycznym kierunku pojawia się na całej płycie. Ludzie ci są nigdy nie spełnieni (“wilk we mnie wciąż jest głodny” - Post Human), pozbawieni emocji (“od tego dnia patrzę na wszystko jedynie z perspektywy wieczności i jestem coraz chłodniejszy” - Learning to Breathe) i samotni (“anonimowy grób, który kopię dla siebie w złe dni to odręczna lista ludzi, których kiedyś znałem, a którzy mnie zostawili” - Desire! Desire! Desire!). Wszystko to przemawia niezwykle wyraźnie, prosto do przerażonej duszy. A poparte jest fantastycznymi melodiami, nadzwyczaj przebojową muzyką i delikatnymi elektronicznymi zagraniami. A przede wszystkim wieloma różnymi wokalami, z których część przypomina chorały gregoriańskie wyśpiewywane do gitarowych riffów. 

 Nie bez znaczenia jest też fakt, że album został crowdfundowany, a zyski z jego sprzedaży przeznaczone zostaną na przeciwdziałanie kryzysowi emigracyjnemu w Grecji, najbardziej namacalnemu świadectwu nadchodzącej apokalipsy i posthumanizacji naszych społeczeństw.

 “The Answer” dostępne jest za darmo (ale że cel jest szczytny to polecam szarpnięcie się nieco - warto pod każdym względem).

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

Afformance - Through Walls (2015) EN

“The wind! The fire! The sea! The volcanoes! The animals! The city! The laughter! The cries! The breath! The heartbeat!” - whatever you may think, it’s not fragment of a new movie about the adventures of Captain Planet, it’s a list of the phenomena that inspire the main characters of this post - the post-rocking wizards from Athens, Afformance. Already the first track is a whole story played on guitar riffs, a story of a man who experienced epiphany which led to his act of faith (Actus Fidei) and as a result fell up into the skies. Did it happen when facing death? Or is it something we all experience during our everyday so-called lives? The next songs are equally enigmatic. Cordyceps - a type of fungi that parasite and eventually decompose insects and other small animals, savants - a phenomenon when someone who is mentally challenged is also pure genius in some way (“Rain Man” anyone?) and finally the mysterious Mr Bennet - the only thing I made up from it is Stede Bonnet, a “gentleman pirate” who terrorized the Caribbean Sea on his Revenge in 18th century. Everything here is mysterious but in the end, what would post-rock be without mystery?

Even the band’s name is interesting. Could it mean some kind of mixture of affair and romance? Isn’t it the same? Do they add up to some kind of super-romance everyone dreams of?

Anyway, Afformance dress those mysteries into a beautiful form of guitar post-rock similarly as Explosions In The Sky and Mogwai do. Long, succinct compositions with occasional radio recordings, energetic accelerations and almost disco-like spontaneity (“Dancing Lessons…”). It’s this kind of music that goes through walls, be them the ones between the world and your soul or between you and your irritated neighbours.

Their previous album, “Affection” is available for free, “Through Walls” costs 5 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Afformance - Through Walls (2015) PL

Wiatr! Ogień! Morze! Wulkany! Zwierzęta! Miasto! Śmiech! Zawodzenia! Oddech! Tętno serca! To wbrew pozorom nie jest cytat z kontynuacji przygód Kapitana Planety - to lista fenomenów inspirujących bohaterów dzisiejszego wpisu - post-rockowych czarodziei z Aten, Afformance. Już pierwszy utwór to cała historia zagrana na riffach - historia człowieka doznającego objawienia i składającego akt wiary (Actus Fidei) by w rezultacie spaść prosto w niebiosa. Czyżby działo się to na łożu śmierci? A może spotyka nas to  w codziennym, tak zwanym, życiu? Kolejne ścieżki są równie zagadkowe. Cordyceps, po polsku “maczużnik” (czy nie pięknie?) to rodzaj grzybów pasożytujących i w efekcie rozkładających owady i małe kręgowce, Savants (zespół Sawanta) to zjawisko, gdy osoba niepełnosprawna umysłowo jest jednocześnie genialna w jakiejś dziedzinie (“Rain Man” anyone?), czy w końcu tajemniczy pan Bonnet - jedyne do czego doszedłem to Stede Bonnet, pirat-dżentelmen grasujący na Karaibach w XVIII wieku na swojej Zemście. Wszystko to jest bardzo tajemnicze ale czym byłby post-rock bez tajemnicy?

Zresztą nazwa zespołu sama w sobie jest ciekawa. Czyżby chodziło o kombinację romansu i… romansu (“romance” i “affair”)? Jest jakaś różnica? Czy razem daje to super-romans, taki którego każdy z nas pragnie?

Tak czy inaczej, Afformance ubiera te tajemnice w gitarowy post-rock spod znaku Explosions In The Sky i Mogwai, w długie, pełne treści kompozycje poprzetykane okazjonalnymi nagraniami z radia, energetycznym depnięciem i niemal dyskotekową żywiołowością (“Dancing Lessons…”). To taka muzyka, która przenika przez ściany - zarówno te między światem a twoją duszą jak i te między tobą a twoimi poirytowanymi sąsiadami.

Ich wcześniejszy, świetny “Affection” można mieć za darmo, “Through Walls” kosztuje 23 złote (5 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

No Clear Mind - Makena (2016) EN

Greek Week!.Delicate shoegaze, funeral pop, bedroom music - there’s many ways to describe a great London based band - Piano Magic. And, what I’ve just discovered, Greek No Clear Mind. It was really fortunate because the quintet has just released their new album - “Makena”. The title is sort of mystery to me as it cam mean either hydroxyprogesterone - manmade female hormone used to help women in pregnancy or an ocean district with beautiful beaches. Which makena is a better match?

The biggest difference between Piano Magic and NCM is the vocal - less whispery-mysterious kind, more self-confident that might be even accurate for, e.g. prog rock if it was tiny bit louder. The atmosphere is the same - tension under the skin, a river of sadness (“No man is an island but this is how I feel/season after season/year after year” (“No Man is an Island”) and this weird consolation in despair (“Feels like sinking in serenity/drifting where your heart will have me drift/I open up my arms to taste/your warm sweet and quiet embrace” (“Saint John”)).

For every fan of ambient pop with more guitars than keys but with tons of atmosphere - “Makena”.

The album is available for 6 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

No Clear Mind - Makena (2016) PL

Tydzień grecki! Delikatny shoegaze, pogrzebowy pop, muzyka sypialniana - to najlepsze określenia twórczości genialnego londyńskiego zespołu Piano Magic. A także, co odkryłem niedawno, greckiego No Clear Mind. Znakomicie się składa bo kwintet właśnie wydał swój najnowszy krążek - “Makena”. Tytuł to pewna zagadka bo makena to z jednej strony inna nazwa hydroksyprogesteronu, sztucznego hormonu służącego do podtrzymywania ciąży, z drugiej, ośrodek nad oceanem z pięknymi plażami. Która makena bardziej pasuje?

 Największa różnica między NCM a Piano Magic to chyba wokal - mniej szeptania a więcej pewnego siebie głosu, który poradziłby sobie chociażby w rocku progresywnym, gdyby zdecydował się śpiewać głośniej. Atmosfera ta sama - napięcie pod skórą, rzeka smutku (“żaden człowiek nie jest samotną wyspą/ale tak właśnie się czuję/kwartał po kwartale/rok po roku” (“No Man Is An Island”)) i to dziwne pocieszeni w beznadziei (“czuję się jakbym tonął w spokoju/unosząc się tam, gdzie chce tego twoje serce/otwieram ramiona by spróbować/twojego ciepłego, słodkiego i cichego uścisku” (“Saint John”)). 

 Dla wszystkich fanów ambient popu, gdzie więcej jest gitar niż klawiszy ale klimatu co niemiara - “Makena”.

Krążek dostępny jest za 27 zł (6 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Lisa Marie Kruchak - Miles of Prairie (2014) EN

Who of us would think that Toronto, the city in Canada, could be an annoying moloch? That anything in Canada could? But it does. "Toronto has a way of wearing people down. With the constant noise, hustle and hurry there leaves little room for quiet reflection", the antidote for this is the first LP by Canadian artist Lisa Marie Kruchak - "Miles of Prairie".

You can hear here horses galloping through the prairie, groves that are being passed by and the pace of blood. The escape into the dark, like the dark sky above the fire, folk, escape from loneliness, loss and betrayal. Or maybe "escape" is not the word to use here? It does sound more like this night ride through the prairie and contemplation over those feelings. There's no escape from them but perhaps you can wrap your mind around them? The atmosphere of the album is done by the guitar with veeery heavy strings, the sound of which makes you almost feel how resistant they are under the fingers. It is balanced by surprisingly catchy melodies ("Without Losin") and choirs ("Sometimes") and deepen by distortions ("Lonely Heart"). Kruchak, as the Polish-like surname as well as her pictures suggest, is the black raven within the snowy landscape looking at the frozen feelings with eyes full of black wisdom.

"Miles of Prairie" was recorded in Slaughterhouse 754,  it costs 10 CAD.

:bandcamp:

:facebook:

:official: