Ono Scream - Ono Scream (2017) EN

Uncommonly long as for this blog, the album by Ono Scream from Belgium couldn't be missed out here.Because it's worth attention from the first to the fourteenth track. OS is a project by Bart Willems known as a frontman of Aparaat, who in his solo works combines inspirations from his youth (Bauhaus, Fad Gadgets, Simple Minds) and today (Soft Moon, Tropic of Cancer) and filters it with his own, very dark, perception.

The album immediately shows its best side as "Hollow Man" is one of the best songs of this month for me. Shoegazing vocal combined with catchy coldwave and melodies and, can't be left unnoticed, depressive lyrics do the trick. later it is also unsettling in "That Salty Taste" and more airy in "This Endless Walking", in which there is also a beautiful female vocal. Another great track with quite straightforward message is "What Have They Done".

The whole album balances between moody shoegaze and protest-songing coldwave. That's why dull and icy voice of Willems fits it perfectly. As well as twitching in some places and droning in other guitars in the background.

"Ono Scream" costs 9 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

Ono Scream - Ono Scream (2017) PL

Nadzwyczaj długa jak na ten blog płyta Ono Scream z Belgii nie mogła się tu nie pojawić. Bo od pierwszego do czternastego utworu zasługuje na najwyższą uwagę. OS to Bart Willems znany jako frontman Aparaatu, który zabrał się za projekt solowy, w którym rozlicza się ze swoimi inspiracjami z młodości (Bauhaus, Fad Gadgets, Simple Minds) i teraźniejszości (Soft Moon, Tropic of Cancer) i przefiltrowuje je przez swoją własną, bardzo mroczną, percepcję.

Płyta od razu prezentuje swoją najlepszą stronę. Bo "Hollow Man" to dla mnie jeden z lepszych utworów tego miesiąca. Shoegaze'owy wokal połączony z przebojowym coldwave'em i chwytliwą melodią oraz, nie da się ukryć, depresyjnym tekstem robią swoją robotę. Dalej jest równie niepokojąco w "That Salty Taste" lub bardziej eterycznie w "This Endless Walking", w którym pojawia się również żeński wokal. Genialnym kawałkiem, bardzo wyrazistym w swoim przesłaniu jest "What Have They Done".

Cały materiał balansuje pomiędzy nastrojowym shoegaze'em a protest-songującą zimną falą. Doskonale nadaje się do tego głuchy i zimny głos Willemsa i czasem szarpiące, a czasem nastrojowo drone'ujące gitary w tłach.

"Ono Scream" kosztuje 38 złotych (9 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

I Tpame I Tvrame - Future Attitude (2017) EN

Let's broaden the borders of the blog with one more country. Who has heard about coldwave mixed witha  solid dose of electronic music straight up from Albania? We all have now thanks to a duet Franc Kurti and Dina Hajrullah that make up I Tpame I Tvrame.

"Satori" means hot beats played alongside cold as ice guitar backgrounds. Who would say that such a combination is even possible? But it is and it sounds really good. But it's only a beginning. Already the next track, "The Calling" attacks with a louder wall of sound with melodies played on thick bass strings and greasy beats. The whole impression is built with minimal effort and this kind of minimalism can and should be admired.

The one song that really draws attention is "Future Attitude" with the repertoire is broaden with clear electronic sounds and, first of all, Dina's vocas that sound as if it was taken from a shelf between British coldwave and American trip-hop. Fits perfectly. And the whole thing climaxes in "Distress" in which no one really knows what genre it really is and no one really care anymore.

"Future Attitude" costs 4 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

I Tpame I Tvrame - Future Attitude (2017) PL

Poszerzamy granice bloga o kolejne państwo. Kto słyszał o zimnym coldwave'ie skojarzonym z solidną dawką elektroniki prosto z Albanii? Teraz my wszyscy. Dzięki duetowi Franc Kurti i Dina Hajrullahu czyli I Tpame I Tvrame.

"Satori" to gorące bity zagrane na zimnych jak lód gitarowych tłach. Kto by pomyślał, że takie połączenie jest w ogóle możliwe. Tymczasem nie tylko jest ale również brzmi nadzwyczaj dobrze. Niemniej jest to tylko przygrywka. Już kolejny utwór, "The Calling" atakuje głośniejszą ścianą dźwięku z melodią wygrywaną na grubych strunach basu i tłustych samplerach. Wszystkie wrażenia wywoływane są przy minimalnych nakładach, można i należy bardzo cenić tego typu minimalizm.

W pamięć zapada natomiast od razu "Future Attitude", utwór w którym do repertuaru dochodzą bardzo wyraziste elektroniczne dźwięki i, przede wszystkim, wokal Diny brzmiący jakby leżał w szufladzie dokładnie pomiędzy zimnofalowymi brytyjskimi a trip-hopowymi z Ameryki. Pasuje idealnie. A wszystko osiąga zenity w "Distress", w którym nie wiadomo już jakiego gatunku się słucha i czy ma to jakiekolwiek znaczenie.

"Future Attitude" kosztuje 17 złotych (4 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Nyctalgia - A Hint of Eternity (2017) EN

Another in last weeks alongside George Will extraordinary and extraordinarily emotional post-rock comes from Switzerland. Silvio Pfiffner of Basel known as Nyctalgia is an artist for obligatory checking and falling in love for everyone who likes crying over beautiful sounds and flying in space.

Pfiffner doesn't cut short on anything. The album from the very beginning is full of this beautiful pathos that reminds of movie scenes of ascension and equally bombastic events. Listener can't get bored with all those strings and dirty guitars and epic drums and delicate keys inviting them to their insane dance. The whole album is an instant ecstasy.

The music is also painful in its beauty. No wonder as the name of the project is also a sickness that involves feeling pain while sleeping. This is what happens to everyone who drowns into the new album by Pfiffner.

"A Hint Of Eternity" costs 9 CHF.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Nyctalgia - A Hint of Eternity (2017) PL

Kolejny obok George Will w ostatnich tygodniach nadzwyczajny i nadzwyczajnie emocjonalny orkiestrowy post-rock nadchodzi ze Szwajcarii. Silvio Pfiffner z Bazylei tworzący jako Nyctalgia to artysta do obowiązkowego sprawdzenia i zakochania się dla wszystkich lubiących popłakać nad pięknymi dźwiękami i odlecieć w przestrzeń.

Pfiffner nie szczędzi niczego. Płyta od samego początku napełniona jest pięknym patosem przypominającym filmowe sceny wniebowzięcia lub czegoś równie podniosłego. Od samego początku skrzypce i przesterowane gitary i epickie kotły i delikatne klawisze nie pozwalają się nudzić, zapraszają do swojego obłąkanego tańca. Cała płyta jest jak natychmiastowa ekstaza.

Muzyka ta jest również bolesna w swoim pięknie. Nie ma co się dziwić, nazwa projektu to równocześnie określenie schorzenia polegającego na odczuwaniu bólu w czasie snu. To właśnie dzieje się z każdym, kto zagłębi się w najnowsze wydawnictwo Szwajcara.

"A Hint Of Eternity" kosztuje 36 złotych (9 CHF).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

SANAA - Tell Time By The Sun (2017) EN

Very short because the project is quite mysterious. Either my information finding skills are pretty weak, either there's next to nothing about SANAA to be found in the Net. Such a shame. Because the Greeks have recorded a great album that hides the softest of softcores and the sunniest of dreampops behind the image of the Sun. And the title is no coincidence.

Think about ocean, sunrise, and a situation when you don't have to check your watch to know the time, just looking at the Sun is enough. The album is all about this. Slow, even lazy pace of the drums plus struming guitars and this vocal. Like a memory of the best summer holidays of your youth. One can easily fall in this sound. And it's the most beautiful in "Sunrise", where dusty happiness seen from a distance still looks pretty amazing.

"Tell time by the sun" can be bought for 4 EUR.

:bandcamp: