Lisa Marie Kruchak - Miles of Prairie (2014) EN

Who of us would think that Toronto, the city in Canada, could be an annoying moloch? That anything in Canada could? But it does. "Toronto has a way of wearing people down. With the constant noise, hustle and hurry there leaves little room for quiet reflection", the antidote for this is the first LP by Canadian artist Lisa Marie Kruchak - "Miles of Prairie".

You can hear here horses galloping through the prairie, groves that are being passed by and the pace of blood. The escape into the dark, like the dark sky above the fire, folk, escape from loneliness, loss and betrayal. Or maybe "escape" is not the word to use here? It does sound more like this night ride through the prairie and contemplation over those feelings. There's no escape from them but perhaps you can wrap your mind around them? The atmosphere of the album is done by the guitar with veeery heavy strings, the sound of which makes you almost feel how resistant they are under the fingers. It is balanced by surprisingly catchy melodies ("Without Losin") and choirs ("Sometimes") and deepen by distortions ("Lonely Heart"). Kruchak, as the Polish-like surname as well as her pictures suggest, is the black raven within the snowy landscape looking at the frozen feelings with eyes full of black wisdom.

"Miles of Prairie" was recorded in Slaughterhouse 754,  it costs 10 CAD.

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Lisa Marie Kruchak - Miles of Prairie (2014) PL

Kto z nas przypuszczał, że Toronto, to miasto w Kanadzie, potrafi być nieznośnym miejskim molochem? Że cokolwiek w Kanadzie potrafi? A jednak. "Toronto potrafi na swój sposób znużyć człowieka. Ciągły hałas, krzątanina i pośpiech zostawiają mało miejsca dla cichej refleksji". Antidotum na to wszystko ma być pierwsza długogrająca płyta kanadyjskiej artystki Lisy Marie Kruchak - "Miles of Prairie".

Słychać tu konie biegnące przez tytułowe mile prerii, słychać mijane zagajniki i tętent krwi. Ucieczkę w kraj ciemnego jak niebo ponad ogniem folku, ucieczkę od samotności, utraty i zdrady. Chociaż czy ucieczka jest właściwym słowem? Bardziej brzmi to na nocną jazdę po prerii i kontemplację tych uczuć - nie da się od nich uwolnić ale może da się ja ogarnąć rozumem. Największą robotę robi na płycie gitara o bardzo ciężkich strunach, której dźwięk powoduje, że niemal czujemy opór, jaki stawia palcom. Równoważą ją zaskakująco skoczne melodie i okazjonalne chórki ("Sometimes") a pogłębiają różnego rodzaju zabrudzenia ("Lonely Heart"). Kruchak, tak jak sugeruje to polsko brzmiące nazwisko i jej zdjęcia, to czarny kruk w śnieżnym krajobrazie patrzący na mroźne uczucia i łyskający inteligentnymi, rozumiejącymi oczyma.

"Miles of Prairie" nagrano w Slaughterhouse 754, kosztuje 31,5 złotego (10 CAD).

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Rev Rev Rev - Des fleurs magiques bourdonnaient (2016) EN

The album published in February but I discovered it just now. Luckily before the New Year because “Des fleurs magiques bourdonnaient” by Rev Rev Rev is definitely going to compete with Minor Victories for the honour of my favourite shoegaze album of 2016. The Italian band based in Modena prefers in shoegaze the same thing as I do - not the dirty pust-punk from Jesus And Mary Chain, not the noisy pop from Lush but this dense, monumental wall of sound, under whose colours delicate, oneiric vocals crawl from. And it sounds like, obviously, My Bloody Valentine and it's no coincidence, I believe that RRR are the most faithful heirs of the shoegaze legends.

They seem to be proud of it as they write that their "sound is influenced by first-wave shoegaze, as well as psychedelic rock" and that the reinterpreted those elements into "loud, woozy, fuzz-driven" whole". It's truly great to listen to heavily influenced by MBV tracks like "Buzzing Flowers Ecstasy" and "Riples", dreampop melodies in "Nightwine" or my absolute favourite - "Blame" in which it's not the loud sounds but silence that smashes your ears so you stand up and look around what hit you so much.

The band's name sounds just like a car engine waiting impatiently for a ride and so does the whole alum, the engine combined with the buzzing magical flowers from the LP's name. After all, isn't what shoegaze is all about?

“Des fleurs magiques bourdonnaient” is available for 8 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Rev Rev Rev - Des fleurs magiques bourdonnaient (2016) PL

Płyta z lutego ale odkryta przeze mnie dopiero teraz. Na szczęście jeszcze przed Nowym Rokiem bo “Des fleurs magiques bourdonnaient” od Rev Rev Rev z całą pewnością powalczy z Minor Victories o tytuł mojej shoegaze’owej płyty roku. Włosi z Modeny stawiają na to, czego i ja w shoegaze’ie szukam - nie brudnego post-punka od Jesus And Mary Chain, nie zgrzytliwego popu od Lush tylko gęstej, monumentalnej ściany dźwięku, spod której intensywnych kolorów wypełza jakimś sposobem delikatny, oniryczny wokal. Wszystko to spod znaku, oczywiście, My Bloody Valentine i to żaden przypadek, moim zdaniem RRR to najwierniejsi spadkobiercy legendy gatunku.

Sami wydają się byc z tego dumni pisząc, że ich “dźwięk powstał pod wpływem pierwszej fali shoegaze’u praz psychodelicznego rocka”, które to elementy zreinterpretowali w “głośną, przyprawiającą o zawroty głowy i rozmazującą kontury” całość. Wspaniale słucha się czerpiących garściami z dorobku MBV “Buzzing Flowers Ecstasy” i “Ripples”, dreampopowych melodii w “Nightwine” i mojego osobistego faworyta - “Blame”, w którym to nie dźwięk, a jego nieobecność wgniata w fotel i sprawia, że rozglądasz się, co cię tak rozjechało.

“Rev” po angielsku znaczy tyle co zwiększać obroty silnika, nazwa zespołu brzmi zresztą jak wiele koni mechanicznych rwących się do ostrej jazdy. I cała płyta to właśnie moc samochodowego serca skrzyżowana z tytułowymi brzęczącymi magicznymi kwiatami. Czy więcej jest shoegaze?

“Des fleurs magiques bourdonnaient” jest do dostania za 36 złotych (8 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:official:

Vlimmer with the hands of Oceaneer - Meerheit (2016) EN

Making a soul stirring music is only possible with new, shiny and perfectly tuned up instruments. Wrong! So wrong! Vlimmer's back! And he's not alone, this time he has a help of Oceaneer (pianist Oneechan Nanashi)'s hands and her broken piano for which being out of tune is a natural state. And there's Vlimmer himself with his funeral, rustling voice that sounds as if Nietzsche read Poe's works and grabbed a rusty microphone. Can you imagine anything more climatic? Or even... melodic? Try listening to "Pianist" without humming.

Album's title is, if I can trust my linguistic intuition, a sort of word play as German Mehrheit means "the biggest part" while Meer is "sea". Does it mean that the biggest part of our reality and life feels as if it took place underwater? (Press release says that this music sounds like "music from the bottom of the ocean, played by a ghost in a sunken pirate ship" - agreed, although I'm not sure how many pirates were German speaking in the course of history). Or perhaps that the majority of our time is spent doing nothing, feeling nothing, not being touch by anything and the real life passes away somewhere over the waves? ("stillness" is the word used in the press release mentioned) Or maybe just that the majority of our planet is covered by seas? Perhaps not. And we won't know it, I can say  just by looking at Vlimmer's mask.

(the cover art by Samuel King)

"Meerheit" i available for pay-what-you-want on Bandcamp but it's strongly advisable to support the modern Goethe.

:bandcamp:

:facebook: (Vlimmer)

:facebook: (Oceaneer)

Vlimmer with the hands of Oceaneer - Meerheit (2016) PL

Robić zapadającą w duszę muzykę można tylko przy pomocy lśniących, doskonale nastrojonych instrumentów. Błąd! I to jaki! Vlimmer powraca! Ale nie sam, tym razem ma do pomocy dłonie Oceaneer, czyli pianistki Oneechan Nanashi i jej popsute pianino za nic mające sobie właściwe strojenie. A do tego sam Vlimmer - ze swoim funeralnym, szmerliwym wokalem, który brzmi jakby Nietzsche naczytał się Poego i chwycił za zardzewiały mikrofon. Czy potraficie wyobrazić sobie coś bardziej klimatycznego? A nawet... melodyjnego? Spróbujcie posłuchać "Pianist" i nie zanucić pod nosem.

Tytuł płyty to, na ile mogę zaufać językowej intuicji, gra słów - Mehrheit oznacza tyle co "większość", a samo Meerheit odszyfrować można jako "morskość" (Meer to morze). Czy to znaczy, że większość naszej rzeczywistości, naszego życia płynie jakby rozgrywała się pod wodą? (Press release albumu mówi, że muzyka ta brzmi jakby "dobiegała z dna oceanu, grana przez duchy na zatopionym pirackim statku" - zgadza się, chociaż nie wiem ilu było niemieckojęzycznych piratów w historii). Czy że przez większość czasu tkwimy w stagnacji, nieporuszani przez żadne emocje jak gdyby całe życie mijało nas gdzieś daleko ponad falami ("bezruch" to słowo, które pojawia się również w rzeczonym press releasie)? A może tylko tyle, że morza pokrywają większą część naszej planety? Pewnie nie. I patrząc na maskę Vlimmera nigdy się tego nie dowiemy.

(za grafikę odpowiada Samuel King)

"Meerheit" dostępny jest na Bandcampie za ile-się-chce ale zachęcam do wyłuskania grosza dla współczesnego Goethego.

:bandcamp:

:facebook: (Vlimmer)

:facebook: (Oceaneer)

pg.lost - Key (2012) EN

2012 is already a distant past but there's an important reason to get back to "Key" and pg.lost. This reason is called "this year's best concert" which will take place tomorrow in Wrocław's Progresja. It is easy to say why it's going to be so big, pg.lost will be... only a supporting band! Still, it ust be a great honour to support such post-metal legends as Mono and Alcest. There's no regretting the Swedes nor your money - if you have a chance, quickly get your tickets!

pg.lost have already newer albums, obviously, but "Key" can be listened to on Bandcamp. And, again, no regretting, this album is one of the best of its genre. The quartet from Norrköping is characterized by the way they combine differences - although their songs are heavily influenced by melancholy that makes us feel as if being in the band's cold home country, there's still room for heavier, or even rock'n'roll like sounds.

"Key" starts with the chaos of "Spirits Stampede" from which their music gets more and more melodic with occasional guitar bangs, in "Vultures" it becomes quite epics, just like those vultures in the air only to transform into an apocalyptic anthem in "I Am A Destroyer" (no surprises here). The band is "an orchestra of the heart, a playground for the long lost sporadic thoughts of giving in or getting back" and they play music so intimate that some may take it for something extremely personal, just like one American who tried to impress a label by presenting some pg.lost's material as his own.

"Key" can be bought for 10$.

:bandcamp:

:facebook:

:official:

:spotify: