Holy Fawn - Death Spells (2018) EN

The second album from Holy Fawn not only is another shoegaze gem coming from United States, it's also everything shoegaze should be - the perfect combination of noise and melody. "Death Spells" is a serious candidate for the best album of the genre in 2018.

"Indie, Acid, Mellow, Heavy, Animals, Nature, Dreams, Taste of Moss, Bury Yourself Alive" this is the band's motto and this organic spirit can be found in every moment of this fantastic album. The Arizona-based musicians combine in their music the density of the best shoegaze, expressiveness and always-changing-nature of metal and long-distanced compositions together with the falsetto of the vocalist that come straight from Tame Impala's works ("Dark Stone"!).  A huge thing is how the guitars function here, besides working as the traditional, relatively peaceful background for the airy vocals, they are able to explode frantically as deafening noise that changes the pace so well.

Another characteristic would be Ryan Osterman's vocal, when necessary, it is very airy but doesn't hesitate to go to really crazy places: both high-pitched singing from psychedelia and angry screaming that would well fit metal and hardcore works. The album begins with a series of earthquakes in "Dark Stone" and "Arrows" after which it slowly gets quieter, especially in the ballad "Seer"and interludium "Two Waves". The second part of the album is devoted to more oneiric sounds, but still with a dose of craziness, especially in the finishing track "Sleep Tongue".

"Death Spells" costs 10 USD.

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

Holy Fawn - Death Spells (2018) PL

Drugi album Holy Fawn nie jest tylko kolejną shoegaze'ową perełką ze Stanów, jest wszystkim, czym shoegaze powinien być - idealną kombinacją hałasu i melodii. "Death Spells" to poważny kandydat do tytułu najlepszego wydawnictwa 2018 w tym gatunku. 

"Indie, Acid, Mellow, Heavy, Zwierzęta, Natura, Sny, Smak mchu, Zakop się żywcem" tak brzmi maksyma zespołu i da się tę organiczną duszę odszukać w każdej chwili znakomitego krążka. Arizończycy łączą w swojej muzyce duchotę najlepszego shoegaze'u, ekspresyjność i zmienność metalu oraz budowanie długich kompozycję i falset wokalisty rodem z Tame Impala ("Dark Stone"!). Wielką rolę odgrywa sposób, w jaki w projekcie funkcjonują gitary - oprócz tradycyjnego, spokojnego podkładu pod eteryczny wokal, potrafią one wybuchnąć znienacka pod postacią ogłuszającego hałasu, tak doskonale różnicującego tempo.

Kolejną sprawą jest właśnie wokal Ryana Ostermana, gdy trzeba eteryczny, ale niewahający się zapędzić w szalone rejony - zarówno wysokie rodem z psychodeli, jak i wściekłe, których nie powstydziliby się hardcore'owcy. Płyta zaczyna się od serii trzęsień ziemi w "Dark Stone" i "Arrows", po czym systematycznie się uspokaja, zwłaszcza w balladowym "Seer" i interludium "Two Waves". Druga część krążka poświęcona jest bardziej onirycznym dźwiękom, w których jednak wciąż niemało jest szaleństwa, zwłaszcza w zamykającym album "Sleep Tongue".

"Death Spells" kosztuje 37 złotych (10 USD).

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

IWKC - Hladikarna (2017) EN

IWKC, I Will Kill Chita, want to kill also their audience because after the great "Evil Bear Boris" they're finishing us off with loud and awesome post-rock from "Hladikarna". The sophisticated music by the Russians can't be met with indifference, IWKC combines guitar post-rock with elements of psychedelic and neoclassical music.

From the very first track, they expose their claws. Or more precisely, their raw, more brutal than seducing guitars. And together with them there is a lot of oriental folk influence on this album. Try to listen to "Samadhi" or "Emerald River" without tasting the Indian bazaar on your lips. Sometimes the folk adds up to the music's rhythm and catchiness, sometimes to the mood (like in the beginning of "Five Big Chillums"). Precisely the combination of gloomy guitars and multicolored East draws attention to "Hladikarna".

And we all will have an occasion to check out how awesome the Russians are during their European tournee that starts... now!

"Hladikarna" costs 7 EUR. 

:bandcamp:

:facebook:

:official:

:instagram:

IWKC - Hladikarna (2017) PL

IWKC, I Will Kill Chita, chcą zabić chyba również swoich fanów bo po świetnej płycie "Evil Bear Boris" dobijają nas genialnym i głośnym post-rockiem na "Hladikarna". Obok wysublimowanej muzyki Rosjan z rosyjskiej stolicy nie można przejść obojętnie. IWKC łączy gitarowy post-rock z elementami psychodelii i muzyki neoklasycznej.

Od pierwszego utworu zespół pokazuje pazury. A dokładnie surowe, brzmiące bardziej brutalnie niż uwodzicielsko gitary. Natomiast poza nimi cała płyta nosi niezwykle silne znamiona folku Orientu. Posłuchajcie "Samadhi" albo "Emerald River" i spróbujcie nie poczuć na języku smaku hinduskiego bazaru. Czasem folk dodaje rytmu i przebojowości, czasem spokojnego nastroju (jak w przygrywce do "Five Big Chillums"). Właśnie ta mieszanina ponurego post-rocku z wielobarwnym wschodem przykuwa uwagę na "Hladikarnie".

A Polacy o niezwykłości IWKC przekonać na własne uszy będą się mogli już za trochę ponad tydzień. Rosjanie zagrają 2 czerwca w Poznaniu, a partnerować im będą nasi dobrzy znajomi z Allan Hills.

"Hladikarna" dostępna jest za 30 złotych (7 EUR). 

:bandcamp:

:facebook:

:official:

:instagram:

Kairon; IRSE! - Ruination (2017) PL

Muszę przyznać, że jestem wielkim fanem "Ujubasajuby", poprzedniego albumu Finów z psychodelicznego Kairon; IRSE!, a ich "Amsterdam" to jeden z moich ulubionych ulubionych utworów (a nawet jeden z ulubionych utworów o tym tytule, obok klasyku Negatywu). Zespół o przedziwnej nazwie wraca własnie z nowym materiałem spod znaku rosochatego drzewa i, jak zwykle w takich okazjach, budzi we mnie mieszane uczucia - od miłego rozczarowania (bo poprzednia płyta NAPRAWDĘ była aż tak dobra) po dużą dawkę nadziei (bo ta zdecydowanie ma szanse mnie oczarować).

Znakami szczególnymi K;I! są długie, szalone kompozycje i przyjemny falset wokalisty, Dymitra Meleta. Oba odznaczają się od samego początku - dwa pierwsze utwory mają łącznie niemal pół godziny szalejących dźwięków, które jednak w przedziwny sposób tworzą jedną całość. A Melet może nie brzmi jak w moim "Amsterdamie" to jednak pokazuje swoje umiejętności, zwłaszcza w "Stariku". No właśnie, kompozycje po rosyjsku są kolejną charakterystyczną cechą zespołu z Finlandii (w której żyje spora mniejszość rosyjska).

"Ruination" rozwija się dość powoli ale warto dać jej chwilę. Wkrótce porwie was szalonymi zmianami tempa i ledwo dającymi się okiełznać gitarami. A potem można wrócić jeszcze na chwilę do "Ujubasajuby". Szkoda tylko, że zespół nie wychyla się z koncertami poza ojczyznę.

Płyta kosztuje 30 złotych (7 EUR).

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

Kairon; IRSE! - Ruination (2017) EN

I have to say that I'm a big fan of "Ujabasajuba", the previous album by the Finnish psychodelic Kairon; IRSE!, and their "Amsterdam" is one of my favourite favourite tracks (it's even one of my favourite tracks called "Amsterdam", together with the Polish Negatyw's famous song). The band with the crazy name is back with new material marked with a bifurcate tree and, as always in similar cases, I have mixed feelings - from pleasant disappointment (because it proves that the last album was THAT good) to a high dose of hope (because this one can still easily start to amaze me eventually).

The characteristic traits of K;I! are long, mad compositions and the vocalist (Dmitry Melet)'s pleasant falset. They are noticeable from the very beginning with first two tracks being almost half an hour long and attacking with crazy sounds that somehow, when put together, create a perfect whole. And Melet, although perhaps doesn't sound like in my favourite "Amsterdam", still shows his skills, especially in "Starik". And, songs in Russian are another special thing for the band from Finland (where the Russian minority is quite notable).

"Ruination" takes its time to show everything it has. But eventually it impresses you with its guitar madness and rapid pace changing. And then you can go back to "Ujubasajuby" for a while too. It's a shame the band doesn't leave their country to play gigs.

The album costs 7 EUR.

:bandcamp:

:facebook:

:spotify:

Kármán Voh - III Loam (2017) EN

Kármán Voh is one of the strangest things I've recently listened to and which can still be labelled somewhere around "guitar music". That's why I had to bring them here. Boston-based band admits to being inspired by krautrock Faust, ambient Stars of the Lid and shoegazing My Bloody Valentine - does anybody still have any doubts that it just can't be a normal music?

It's enough to have a look at the long "Remember the Jam Machine" that first attacks with uncoordinated random noises for three minutes only to develop into something like psychodelic rock for dancing with occasional solo on wheezing trumpets. The most interesting parts are "Statk Compass" where a Suuns-like vocal appears, "Air Raid Out" with lively backing vocals and "Almagest", another psychodelic anthem. Good stuff.

"III Loam" goes for 7 USD.

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud:

Kármán Voh - III Loam (2017) PL

Kármán Voh to jedna z dziwniejszych rzeczy, które ostatnio słyszałem, a które wciąż można określić w okolicach "gitarowego grania". Stąd nie mogło ich tu zabraknąć. Zespół z Bostonu, inspirujący się krautrockowym Faustem, ambientem od Stars of the Lid i shoegaze'em od My Bloody Valentine - czy ktoś jeszcze a wątpliwości, że to nie może być normalna muzyka?

Wystarczy rzucić uchem na długaśny "Remember the Jam Machine" przez trzy minuty atakujący nieskoordynowanymi dźwiękami by w końcu rozkręcić się w coś w rodzaju tanecznej psychodelii przerywanej solówkami na rzężących trąbkach. Najciekawiej jest w "Statk Compass", w którym dochodzi wokal przywodzący na myśl Suuns, "Air Raid Out" ze skocznymi chórkami, czy kolejnym psychodelicznym hymnie - "Almagest". Dobry towar.

"III Loam" dostać można za 28 złotych (7 USD).

:bandcamp:

:facebook:

:soundcloud: